مهجور ( 1372 - 1289 ) احمد جلالى گوران ، فرزند آقا خان ، كه در شعر مهجور تخلص كرد ، در سال 1289 هجرى شمسى در كرمانشاه قدم به عرصهء وجود نهاد ، تحصيلات مقدماتى را در مدرسه اسلاميه همان شهر به پايان رسانيد و در خارج از محيط مدرسه ، نزد افاضل شهر خود به كسب دانش پرداخت و با فنون ادب و رموز شعر آشنا گرديد . مهجور از آغاز جوانى به شعر و شاعرى پرداخت و چون داراى ذوق و استعداد موسيقى بود ، در بيست‌سالگى به آموختن تار پرداخت و براى اينكه آن را نزد استاد تعليم بگيرد برادرش فرج اللّه جلالى او را پيش ميرزا آقا خان پدر برد و او نيز به تعليمش همت گماشت و با چند دستگاه موسيقى اصيل ايرانى آشنايش ساخت تا اينكه استاد يحيى خان زرين‌پنجه به كرمانشاه آمد و چندى نيز پيش او تعليم گرفت . جلالى هنگام تأسيس اداره دامپزشكى در كرمانشاه به وسيلهء دكتر اندريات آلمانى در آن اداره استخدام شد و به خدمت پرداخت . پس از چندى به شهردارى رفت و بالاخره در سال 1337 پس از تأسيس ادارهء راديو به خدمت آن دستگاه درآمد و سرانجام بازنشسته گرديد و در ششم ارديبهشت ماه 1372 چشم از جهان فروبست . مهجور ، شاعرى خوش‌ذوق بود كه غزل و قصيده را خوب مىسرود و موسيقىدانى هنرمند بود كه در نواختن تار مهارت داشت . استاد شهريار در قطعهء " شهر خوبان " يادى از مهجور مىكند ، آنجا كه مىگويد : قصّهء مشتاق با « مهجور » گو * جام جم بين پير جان آگاه را اينك چند نمونه از شعر او :